Hyves was het eerste social network waar ik bij aansloot. Vol dansende olifanten als achtergrondjes, bewegende smileys en vage reacties en groepen waar je lid van kon worden. Zoals de 'Pepernoten niet in september!'-groep.Na een bezoek aan het buitenland kwam het internationale Facebook om de hoek kijken. En, dit is er nog steeds. Vrienden in Finland, Griekenland en Zweden studeren af, trouwen, krijgen kinderen, worden bodybuilder... En, ik mag meekijken.
Op deze manier hebben we toch contact, ook al spreken we elkaar niet vaak meer. En door foto's en berichten te plaatsen, heb je snel weer gespreksonderwerpen.
Waar ik me wel over verbaas is de manier waarop sommige mensen omgaan met hun persoonlijke gegevens. Zie ik weer een bericht van een vriend van een vriend langskomen, die heel persoonlijk reageert op een opmerking. En zich waarschijnlijk niet bewust is dat dit op deze manier zichtbaar is voor half Nederland. Denk aan de 'six degrees of seperation'. Vrienden van vrienden, dat zijn veel mensen...
Privacy is voor mij geen struikelblok. Ik ben me ervan bewust wat ik deel en met wie, en, mocht er iets uitlekken, of ik daar mee kan leven. Persoonlijke dingen gaan via mail, sms of private message. Je weegt dingen tegen elkaar op: ik deel informatie met mensen die ik aardig vind, die mij dierbaar zijn en zij doen dat ook. Dit vind ik waardevol, en het dus niet waard om me helemaal voor af te sluiten onder het mom van privacy.
Helemaal mee eens. Privacy is een goed recht en belangrijk om in de gaten te houden, maar het mag je niet in de weg staan. Het vooral een kwestie van de juiste balans te vinden en er een gezond gevoel van argwaan op na te houden.
BeantwoordenVerwijderen